On the Ruins of Tomorrow / Na ruinach jutra

Wystawa w Galerii Emila Filli w Ústí nad Labem splata kuratorsko tematycznie zróżnicowane cykle prac artysty, które według niego samego nie stanowią zamkniętych, autonomicznych całości. W tylnej części przestrzeni galerii, niejako osobno, zaprezentowane zostały cykle podejmujące problem postkolonializmu, widzianego z perspektywy kraju nieimperialnego. Obrazy białych „zdobywców” czarnego kontynentu w pełni uruchamiają wrażliwość autora na kolor i technikę malarską, przywodząc na myśl prześwietlone fotografie, z barwami często wyblakłymi, lecz wciąż intensywnymi. Ważne miejsce w galerii, uzupełnione pasami foli lustrzanej, zajmują równie mocne obrazy przedstawiające zdeformowane twarze, naznaczone emocjami strachu, gniewu, przerażenia lub ekstatycznego uniesienia.

Istotną częścią wystawy jest instalacja portretów. Przede wszystkim mniejsze formaty zostały specjalnie przygotowane w taki sposób, aby widz mógł stanąć z nimi twarzą w twarz. Portrety są malowane intensywnie, lecz z bardziej stonowaną kolorystyką niż pozostałe obrazy prezentowane na wystawie. Niektóre twarze noszą cechy negroidalne, co może sugerować ich związek z określoną ideą lub problemem. Inne portrety przywodzą na myśl osoby znane z gazet, mediów lub własnych wspomnień. Część twarzy jest zamazana, jakby niedokończona, zatarta przez czas lub naznaczona katastroficznym biegiem życia.

Na tym polega największa siła malarstwa Łukasza Dziedzica. Opowiada ono historie, których nie znamy w szczegółach, a mimo to mamy wrażenie, że je rozpoznajemy, być może nawet że sami ich doświadczyliśmy.

The exhibition at the Emil Filla Gallery in Ústí nad Labem curatorially interweaves thematically diverse cycles of the author’s work, which, according to him, are not tightly closed units. In the back part of the gallery space, possibly a bit separately, cycles are presented that deal with the phenomenon of postcolonialism, perceived through the lens of a non-imperial country. The paintings of white “conquerors” of the black continent fully unleash the author’s sense for color and painting technique – they resemble overexposed photographs, with often faded yet still striking colors. A prominent corner of the gallery supplemented by strips of mirror foil is occupied by no less striking paintings depicting distorted faces, marked by emotions of fear, anger, terror, or ecstatic rapture.

An important part of the exhibition is the installation of portraits. Primarily smaller formats are specially adjusted so that the viewer can be face-to-face with them. The portraits are vividly painted, more color-subdued than other paintings in the exhibition. Some faces have Negroid features, possibly pointing us to the fact that they are associated with some important idea or theme. Some portraits may remind us of someone we may know – from newspapers, media, or memories. Some faces are obscured, as if unfinished, erased over time, or marked by a catastrophic life course.

This is what is most powerful about Lukasz Dziedzic’s paintings – they tell stories that we may not know in detail and yet it feels like we recognize them, perhaps even having experienced them ourselves.